“Mijn laatste week van mijn vrijwilligerswerk in Cusco (Peru) was er één met veel tranen... je kent me. Ik was erg druk met alle laatste dingen regelen. Veel geknuffel en een fantastisch mooi afscheid. De kids hadden zelfs een dansje ingestudeerd en 2 liedjes voor me gemaakt. Tja, die kleintjes achterlaten viel niet mee. Knuffelen, knuffelen tot ik niet meer kon, en gezichtjes die vroegen wanneer ik weer terug kwam....”

Maar ik had al bedacht dat ik graag mijn steentje wilde bijdragen aan een betere en onafhankelijke toekomst voor alle kinderen in Cusco en omgeving, groot en klein. Dus vertrok ik in mei 2006 weer naar Peru en sprak daar met mensen over de studietrajecten van de oudere kinderen. En eigenlijk was daar niet veel voor geregeld. Ja, de kleintjes werden opgevangen en geschoold maar na hun 18e stonden ze er weer alleen voor. Na 2 bezoeken aan Peru wist ik zeker dat ik juist de oudere kinderen verder wil gaan begeleiden en ondersteunen bij het vinden van de juiste opleiding en een baan.